Eerste week cursus

Het is al vroeg morgen, wie mij kent weet wat dat betekent: voor 10 uur 's morgens kom ik normaal mijn bed niet uit (maar kruip er ook niet in voor 2 uur 's nachts). Een heerlijk ontbijt zal mij smaken, ik ben benieuwd hoe de keuken hier is, hopelijk niet zoals de kamer (down to basics, hier zou ik inderdaad down van worden mocht ik hier een gans jaar opgesloten zitten). Ik zie wel dat het zonnetje schijnt, dat is toch al een goed begin. Achter het buffet van het restaurant staat een typisch Spaanse kelner: niet zoals Manuel uit Fawlty Towers zoals de meesten van jullie misschien zullen denken. Nee, het is een vliegensvlugge duizendpoot die ondertussen ook nog eens vriendelijk aan iedereen uitlegt hoe de vork aan de steel zit: van elk onderdeel mogen we één exemplaar nemen (toast, croissant, yoghurt, fruit...), willen we meer dan moeten we bijbetalen. Normaal is een ontbijt voor een Spanjaard een koffie met één of ander zoet koekje, hier is toch wel meer keuze. Ik ga aan het eerste het beste tafeltje zitten waar nog een plaatsje vrij is, een vriendelijke jonkvrouw (ik had het niet gezien natuurlijk, maar het is mooi meegenomen) begroet me in het Spaans met een licht Amerikaans accent en vraagt of ik misschien van Canada ben want ze vindt dat ik er Canadees uitzie. Vermoedelijk is dat omdat mijn vader in Canada geboren is? Het verbaast haar dat ik uit België (europa) kom, zij had alleen maar Amerikanen verwacht, ik vertel haar het tegendeel: ik had geen Amerikanen verwacht hier op deze cursus, maar zo te horen zijn er inderdaad heel wat, ze zitten allemaal in hun moedertaal te keuvelen. We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit over elkaars land (zij is van Philadelphia, ah, Bruce Springsteen and the E-street Band zeg ik, ah België, wafels, Manneken Pis en belgian chocolates zegt zij), maar na de gebruikelijke clichés schakelen we al vlug over naar de belangrijke dingen des levens: aan wie we les geven, of er veel mensen Spaans volgen, enz.
Innerlijk gesterkt trekken we met zijn allen naar de faculteit (Pol en Soc) waar wij onze lessen zullen krijgen. Hier worden we alvlug opgesplitst in verschillende groepen, merkwaardig genoeg alle Amerikanen bij elkaar, ik blijf als laatste over om ingedeeld te worden in een groep (doet me denken aan mijn 3 dagen in het Klein Kasteeltje waar ik me ook al afvroeg wat ik mankeerde), maar blijkbaar zit ik toch samen met 29 andere Europeanen. Geen tijd om elkaar voor te stellen, de lessen beginnen al om 9.30 uur. De eerste les is vrij theoretisch maar zo wordt ze ook aangekondigd, later deze week zullen we meer praktijkgerichte lessen krijgen. Een korte pauze van een half uur volgt, gelukkig is er een cafetería om de hoek.
De tweede les: de Camino de Santiago, wat is het, hoe is het ontstaan, enzovoort, één van de redenen waarom ik voor deze cursus gekozen heb aangezien ikzelf de rest van het traject dit jaar zal afwerken per fiets (samen met mijn broer). De docent is een heel aimabel persoon, men zou vermoeden dat hij in Antwerpen gestudeerd heeft... (joke voor insiders, wie meer wil weten wat het betekent moet me persoonlijk contacteren...). Dat laatste zo blijkt later is inderdaad zo. Maar deze les is heel aangenaam met veel gevoel voor humor en gespijsd met veel materiaal, hierdoor word ik zeker een expert wat betreft de kennis over de Santiagoroute's. We krijgen al gelijk huiswerk mee: in groepjes één van de verschillende route's presenteren aan de rest van de klas. Het is weliswaar een zomercursus, maar het blijft cursus, dus er moet gewerkt worden. Dat was het dan voor vandaag. In de namiddag krijgen we nog een prestentatie van de inhoud van de cursus en zal er ook iemand van het toeristisch bureau de activiteiten komen toelichten. Geweldig allemaal, ziet er veelbelovend uit.
De rest van de namiddag besluit ik de stad in te trekken op mijn eentje om wat foto's te nemen, echt contact met de rest van de "studenten" is er nog niet geweest, alleen maar met Petra, een Sloveense waarmee ik samen moest zoeken naar de betekenis van het woord "legende". Het verbaasde me hoe perfect Spaans zij wel sprak, dat had ik toch niet verwacht van een gewezen oostblokland.
Er is ook een fotowedstrijd aan de Universiteit waar we allemaal mogen aan deelnemen, dus móet ik wel de stad in met mijn camera. Het valt me op hoe rustig het hier is, geen druk toerisme, laat staan massa. De bars en restaurants zijn allemaal heel gezellig en uitnodigend maar aangezien we hier vol pension hebben laat ik die even voor wat ze zijn. Eventjes maar, want het feit dat ik me terug op Spaanse bodem bevind moet gevierd worden. Ik besluit dan maar om na het nemen van de foto's (heerlijk weer daarvoor: stralend blauwe hemel) een aperitiefje te gaan nemen in één van die typische bars die mijn aandacht hadden getrokken. Ondertussen komt Petra voorbij met een medestudente en vraagt wat ik ga doen, of ik mee naar de residentie terugga, maar ik nodig hen uit tot het nemen van een aperitiefje dat zij vriendelijk maar kordaat afwimpelen: geen dorst, misschien later vanavond. Niet getreurd, de jamón ziet er heerlijk uit net als de manchego kaas, een lekkere caña erbij, een praatje met de kelner van dienst, even de gazet lezen, en we kunnen er weeral tegen voor een half uurtje :-) . De terugweg naar de universiteit is steeds dezelfde. We zullen wel elke keer een aantal trappen moeten doen want tussen de unief en de binnenstad ligt een heuvel met de mooie naam Alameda. Hier is ook een hele boel te doen volgende week want vanaf vrijdag 18 juli tot en met 25 juli (dag van Santiago) is het hier feestweek. Een heleboel concerten zijn hier te bezien, in open lucht dan nog wel sommige. Uitschieters zijn Caetano Veloso en Loreena McKennitt.
Bij het avondmaal is het weer een kunst een plaatsje te zoeken want iedereen wil op hetzelfde moment eten blijkbaar, net wanneer ik ook wil eten natuurlijk, het moet weer lukken... Als ik ga zitten komen Petra en haar vriendin naast me zitten en we beginnen natuurlijk een gesprek. De vriendin heet Teja, komt ook uit Slovenië, en is hier ook met de fiets. Ze heeft de camino al afgelegd, van Logroño tot Santiago en heeft haar "apostolaat" reeds op zak. Om dat te bekomen, is het eigenlijk niet zo moeilijk is ons uitgelegd in de les. Je moet wel een credencial aanvragen eerst, die wordt op elke tussenstop afgestempeld, en je moet een minimum van 100 km te voet hebben afgelegd, en met de fiets een minimum van 200 km. Je kan het alleen maar verkrijgen als je te voet, met de fiets of te paard reist. Teja blijkt een bijzonder zotte vlaai te zijn en flapt alles eruit en heeft een heel goed gevoel voor humor, net als Petra trouwens. We voelen ons direct in onze sas bij elkaar en dat blijkt ook want we hebben veel beziens van de overige disgenoten, maar daar trekken we ons lekker niets van aan, er mag toch wel al eens gelachen worden nietwaar, per slot van rekening is het ook vakantie. We spreken af om na het eten de stad in te trekken met ons drietjes. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing is het tamelijk fris als ik buitenkom, een truitje is zeker op zijn plaats in plaats van een t-shirt. Per slot van rekening was het hier zaterdag nog maar 18 graden en vrij nat voor de tijd van het jaar. Maar een terrasje kan zeker tot 1 uur 's nachts wat we dan ook niet aan ons laten voorbijgaan. Ik leer heel wat bij over Slovenië en de ongemakken van het fietszadel onderweg. Teja vertelt zelfs dat ze een foto heeft van haar achterwerk met daarop wel zeker 40 puisten. Dat wou ik nu ook precies niet weten, maar het is maar om me te waarschuwen zegt ze. Ik hoop alleen maar dat ze me die foto niet wil laten zien, er zijn grenzen nietwaar, ook al zijn we nu dan allemaal europees.