Zondag 13 juli 2008

Het is steeds een zenuwslopende bezigheid, op reis vertrekken. De week voordien moet je allerlei nog in orde brengen, ervoor zorgen dat je alle dingen die je nodig hebt in huis zijn, en dan inpakken en wegwezen. Normaal kan dat inpakken op een uurtje of zo gepiept zijn, maar deze keer is het toch wel speciaal: de fiets moet mee ingepakt want ik ga voor drie weken op cursus in Santiago de Compostela en nadien fiets ik richting Pamplona waar ik de trein zal nemen naar Limoges. Hier zijn we vorig jaar met de fiets geraakt en we willen dit keer het tweede gedeelte fietsen tot in Santiago de Compostela, iets waar we drie weken voor hebben uitgetrokken.
Die fiets moet ingepakt worden in een kartonnen doos en de pedalen moeten gedemonteerd zijn. Het is precies hier dat het schoentje wringt, tis te zeggen, het NIET wringt, want de rechterpedaal verroert geen ene moer zelfs niet als ik mijn volle gewicht op de steeksleutel zet. Naar goede traditie ben ik hier natuurlijk aan begonnen op het laatste momentje, met name zaterdagnamiddag: fietswinkel reeds gesloten, mijn uitstekende fietsmecanicien kan me niet meer helpen dus. Paniek alom, dan maar de fiets mét rechterpedaal in de doos gestoken, met als resultaat een lichte welving van de rechterzijde van het karton. Iberia houdt zich het recht voor om niet reguliere zendingen te weigeren, dus dat wordt spannend! Als mijn broer Stefan me thuis komt oppikken, blijkt bovendien dat de doos véél te groot is voor zijn al flink uit de kluiten gewassen Saab stationwagen. Even improviseren dan: fiets uit de doos, doos in vieren gevouwen (karton plooit heel gemakkelijk), op de parking van Zaventem fiets terug in de doos gestoken en weer dichtgeplakt. Gelukkig is broertje erg kordaat in zijn optreden ook al steekt hij dan in een zondags pak. Uit de parking gekomen blijkt dat er gewerkt wordt vlak voor de inkomhal (wie had dat verwacht op onze luchthaven) en we heksentoeren moeten uithalen om de doos overal doorheen te loodsen. Tot overmaat van ramp scheurt ze met een luide "raja" (spreek uit op zijn spaans) ergens in het midden. Doos even opzij gezet en weer aan het plakken geslagen, hierbij zorgvuldig een verse hondendrol vermijdend. Broertje plakt twee keer zo snel als voordien (ik had het niet voor mogelijk gehouden dat hij het nóg sneller zou gekund hebben, maar die hond had blijkbaar verdorven hondenbrokken gegeten...). Aan de balie aangekomen is het eerste wat men mij vraagt of ik gereserveerd heb om die fiets mee te nemen, alweer paniek rond het al zo geplaagde hart natuurlijk, maar als ik nee zeg en uitleg dat ik gebeld had en men zei dat ik me gewoon moest aanbieden, beamen ze dat. Oef, en de doos mag ook al zo mee zoals ze is. Om een lang verhaal kort te maken (is al niet meer mogelijk, maar soit): in Santiago brengt men persoonlijk de behoorlijk gehavende doos naar de bagageband: de rechtertrapper zit er namelijk door, wat te verwachten was natuurlijk, maar men zegt er niets over. Vlug uitgepakt, de fiets weer gemonteerd, banden opgepompt, en we zijn weg! Bij het verlaten van het vliegveld blijkt al vlug dat het hier niet vlak is en aldus alleen maar bergop of bergaf gaat. De bandjes zijn niet ten volle opgepomt dus doe ik maar voorzichtig in de afdalingen met al die bagage en dat is maar goed ook want bij de langste afdaling begint het achterwiel wat over en weer te slingeren vanwege de bagage, een slordige 20 kilogram. Visioenen van gescheurde kledij en een gehavend gezicht op de eerste cursusdag springen me voor de ogen dus ga ik maar vlug in de remmen maar niet te bruusk natuurlijk. Als ik even opkijk zie ik de kathedraal al voor me in de verte, mooi verlicht. Nu nog de campus zoeken en we kunnen aan (hopelijk) drie zalige weken beginnen. De campus is weliswaar makkelijk te bereiken maar ik besluit even langs de oude stad te rijden. Dat had ik beter niet gedaan want ik moet eerst naar beneden, dan weer naar boven, en tenslotte terug naar beneden naar de campus. Toch wel wat tijd verloren, maar niet getreurd, in een uur en zes minuten ben ik ter plaatse en wordt door de nachtportier (een bewakingsfirma, dat is hier allemaal prima geregeld) naar mijn kamer geleid en mijn fiets wordt ondertussen op een veilig plaatsje geborgen. Als ik mijn kamertje zo eens rondkijk merk ik dat het een simpele studentenkamer is, vrij klein, ook het bed is vrij smal en kort naar "goede" Spaanse gewoonte, maar als een blok val ik in slaap en ik ben uiterst benieuwd wat de dag van morgen zal brengen.