¡¡¡FIESTA!!!

Ik had het al eerder aangekondigd: dit is de feestmaand van Santiago. 25 juli is het de heilige Santiago en dat is tevens de regionale feestdag van Galicië, niet meer van Spanje hoewel Santiago wel de patroonheilige is van Spanje. De feestelijkheden zijn al vorig weekend begonnen met podiums die in de oude stadskern verschijnen, één aan de kathedraal en een ander ergens op een ander (vrij klein) binnenplein. Elke avond is er iets te doen en het begint vrij laat naar goede Spaanse gewoonte omdat men de mensen de gelegenheid wil geven om eerst rustig te eten, men eet hier maar 's avonds vanaf negen uur. De meeste optredens zijn gratis en voor niks, zo is er een fantastische Roemeense groep die zondagavond optrad voor heel weinig volk spijtig genoeg, maar toch het beste van zichzelf gaven, onder leiding van een ongelooflijk virtuoze accordeonist. Wat die man allemaal uit zijn instrument krijgt grenst aan het ongelooflijke, hij heet Emy Dragoi en heeft een al even ongelooflijke muzikant bij zich die op een vreemd instrument, een soort klavecimbel maar dan zonder toetsen, de man speelt met twee stokjes waar een soort watjes aan het uiteinde zijn aangebracht. Briljant, net als de drie violisten die meedoen. De afwezigen hadden weer eens ongelijk, maar ik denk dat ze zich opmaken voor een turbulente feestweek. Dat blijkt ook zo te zijn, op de heuvel (Alameda) die we steeds moeten oversteken om de stad te berieken rijst een ganse foor uit de grond terwijl hier en daar podia worden opgetrokken alsof het kaartenhuisjes waren, zo snel gaat het. Ook voor de residentie van de universiteit wordt een flink uit de kluiten gewassen podium gebouwd, gelukkig met de boxen van de residentie weg gericht, maar veel soelaas zal dat niet brengen vrees ik. Het is hier dat festigal (contaminatie Festival Galicia) zal plaatsvinden, met telkens vier optredens op 24 en 25 juli. Voor meer info: www.festigal.com . Gisteren heb ik al een Galiciaanse groep bezig gezien (Lamatumbá), gevolgd door een Zweeds "ensemble" (The international noise conspiracy). Die Galiciërs zullen wel wereldberoemd zijn in Galicië, maar dat is het dan ook vrees ik hoewel hun muziek aanstekelijk werkt op de reeds zo geplaagde dansspieren. Meezingen is er niet bij, behalve dan bij het zinnetje "Oh Dolores, con qué te lavas la cara..." blijkbaar hetzelfde in Galliciaans (gallego) als Spaans. De Zweden hun soundcheck wordt natuurlijk op hilariteit ontvangen, net als hun opkomst, ze steken allemaal in een soort carnavalspakje, de zanger in een kitscherige cape, en zwaaien met de micro en de staander van de microfoon, ja dat hebben we allemaal al eens gezien, dat komt ervan als een vijftigjarige naar popoptredens gaat. Ondertussen is iedereen rondom ons lazarus en stoned, wij staan er met ons drietjes rustig tussen, niets kan ons deren, merkwaardig hoe een mens de dingen anders bekijkt als hij nuchter is en de rest stomdronken. Om half vier het bed in, het is weer eens wat anders (?), de oordoppen komen heel goed van pas want aan de achterzijde is een hele batterij kraampjes opgetrokken en daar worden menige botellones gehouden (de jeugd die met hun eigen flessen drank feestjes bouwt). Ik heb toch nog genoeg kunnen slapen om om 12 uur naar de mis te gaan, vandaag is iets speciaals want het is de heilige Santiago en dan laat men het reuze wierookvat rustig rondzwieren in de kerk. Helaas zijn we te laat en wordt dat alleen 's morgens gedaan zo blijkt. De mensen staan in dichte rangen aan te schuiven om de kathedraal binnen te mogen, er is elk uur een mis. We schuifelen mee binnen en kunnen toch een glimp van het wierookvat opvangen dat helaas onbeweeglijk boven het altaar hangt. Niet getreurd, hier komen we nog wel eens terug, als pelgrim of als toerist. De priester maakt ook een allusie op het feit dat het christelijk geloof in Spanje teloorgaat en de mensen alleen maar naar de kathedraal komen uit voyeuristische bewegingen. Ik zou niet klagen in zijn plaats, de kerk zit elke keer stampvol, dat hebben we ook vorige week kunnen meemaken in de mis van 12 uur. Eigenlijk vond ik die viering veel aandoenlijker, ze was ook meer gericht naar de pelgrims en die zaten toch talrijk in de kerk, het doet toch wat als je weet dat deze mensen daar zitten met allemaal dezelfde beweegreden, namelijk de camino afleggen. De namen afroepen doet men niet maar men vermeldt wel hoeveel het er zijn en uit welk land ze komen, deze week waren er twee uit België, dus op het einde van augustus zullen wij hier ook vermeld worden. Jammer dat ik die mis zal moeten missen (woordspeling zo bedoeld?) want ik vertrek terug naar België op zaterdag.
De eerste week was er ook een "Caribische" tent met veel Cubaanse muziek, en mariachis, en caipirinha... Het is steeds een kwestie niet te laat in bed te kruipen want 's morgens om half tien beginnen de lessen weer, en die kunnen we toch niet missen nietwaar?
Vorige week is hier ook Caetano Veloso gepasseerd langs de Praza de Quintana, een groot plein achter de kathedraal dat voor de gelegenheid helemaal is afgezet en waar alleen betalenden binnenkunnen. Gelukkig hebben wij een kaart per internet gekocht en kunnen we nog plaatsvinden op één van de laatste nog vrije stoelen. Achter die stoelen is ook nog plaats maar dan om recht te staan, tenzij men op de keiharde stenen trappen gaat zitten die wat verderop naar het enige café van dit plein leiden. Raar toch als je bedenkt dat iedereen evenveel betaald heeft, namelijk 28 euro, wat toch niet niks is. Vele misnoegde gezichten dus achter ons maar dat laten wij niet aan ons hartje komen en we genieten volop van de zachte warme stem van Caetano en zijn heerlijk getokkel op de guitaar. Er zitten wel wat luidruchtige Spanjaarden achter ons maar één blik van Petra en een schampere opmerking van mezelf later ("zijn jullie gekomen om te luisteren of om te sjauwelen zoals in de bar") wordt het toch stil op het plein. Alleen bij zijn meest gekende nummers moet één van die al wat oudere dames (zeker al vijftig...) per sé laten horen dat ze de tekst kent en zingt ze luidkeels mee. Niet iedereen is daar even enthousiast over en hier en daar wordt geopperd dat ze het zingen beter aan Caetano overlaat en dat men dan nog liever heeft dat ze terug begint te sjauwelen. Weer wordt het stil op het plein. Het is een gezellig en intiem concert dat zeker anderhalf uur duurt zonder ooit te vervelen en Caetano vertelt af en toe wat wetenswaardigheden over de muziek die hij brengt. Hij spreekt weliswaar Portugees maar na twee weken in Galicië verbleven te hebben verstaan wij dat natuurlijk al als de besten. Met een zalig gevoel keren we terug naar de campus, en Petra merkt op dat, hoe oud Caetano ook mag zijn, mocht hij haar vragen met hem te trouwen, dan zou ze nu onmiddellijk ja zeggen. Zover zou ik niet willen gaan natuurlijk (ik bedoel met Caetano trouwen) maar ik begrijp wel wat ze bedoelt. Met een laatste cucurrucucu paloma wensen we elkaar te rusten. Het leven kan schoon en eenvoudig zijn bij wijlen.
Ook nog gezien, de dag van de Heilige Apostel Santiago zelf, een geweldig concert van een lokale folkgroep, Milladoiro. Nu klinkt het woord folkgroep misschien een beetje als geitewollen sokken, maar dat is het niet, het is échte volksmuziek met vuur en verve gebracht door stuk voor stuk geniale muzikanten. Zoek maar eens op bij http://www.milladoiro.com/, ze hebben ook een Spaanse en Engelse versie van hun webpagina. Schitterende muziek, nu en dan met de "gaita", de Galliciaanse doedelzak, die veel minder schel klinkt dan zijn Schots broertje. Het publiek gaat helemaal uit de bol natuurlijk bij het beluisteren van hun lokale helden, het moet gezegd dat dit weergaloze muziek is, een aanrader voor iedereen die van ethnische muziek houdt. Weeral een hoogtepunt, hoeveel komen er nog?

Ah ja, er is ook nog cursus...

Met al die feesten en het vrouwelijk schoon in de klas, zou een mens nog vergeten dat er een cursus gegeven wordt ondertussen. Het moet gezegd dat de lessen bijzonder meevallen, vooral het (historisch) gedeelte over de Camino is interessant en leuk gebracht door Suso. Na een week is het ons al opgevallen dat de mannelijke docenten blijkbaar een screening ondergaan en dat de meeste hetero's hierbij door de mand vallen. Zelfs de docent die didactiek en methodologie geeft over de spaanse grammatica blijkt een vriendje te hebben waarmee we hem in de stad steeds zien rondwandelen. Over Suso had ik al gezegd dat hij in Antwerpen gestudeerd had, en dat blijkt dan ook te kloppen. De tweede dag (dinsdag) werd de cursus officiëel geopend met een lezing door één of andere gast. Tot mijn (aangename) verbazing blijkt dat Professor De Bruyne van de Universiteit Antwerpen te zijn die een lezing komt geven over het beste boek ooit geschreven, namelijk Don Quijote de la Mancha. Met veel zwier en gevoel voor humor en teatraal drama ("Ik ben vóór de doodstraf...." - ijzige stilte in de zaal - "ja, ik ben vóór de doodstraf, voor docenten die hun leerlingen vervelen") entertaint deze professor zijn publiek. De dag nadien blijkt dat Suso degene is die ervoor gezorgd heeft dat Prof. De Bruyne hier is komen spreken, Suso had enkele seminaries van hem bijgewoond in Antwerpen... QED wat betreft de studies in Antwerpen.

Eerste week cursus

Het is al vroeg morgen, wie mij kent weet wat dat betekent: voor 10 uur 's morgens kom ik normaal mijn bed niet uit (maar kruip er ook niet in voor 2 uur 's nachts). Een heerlijk ontbijt zal mij smaken, ik ben benieuwd hoe de keuken hier is, hopelijk niet zoals de kamer (down to basics, hier zou ik inderdaad down van worden mocht ik hier een gans jaar opgesloten zitten). Ik zie wel dat het zonnetje schijnt, dat is toch al een goed begin. Achter het buffet van het restaurant staat een typisch Spaanse kelner: niet zoals Manuel uit Fawlty Towers zoals de meesten van jullie misschien zullen denken. Nee, het is een vliegensvlugge duizendpoot die ondertussen ook nog eens vriendelijk aan iedereen uitlegt hoe de vork aan de steel zit: van elk onderdeel mogen we één exemplaar nemen (toast, croissant, yoghurt, fruit...), willen we meer dan moeten we bijbetalen. Normaal is een ontbijt voor een Spanjaard een koffie met één of ander zoet koekje, hier is toch wel meer keuze. Ik ga aan het eerste het beste tafeltje zitten waar nog een plaatsje vrij is, een vriendelijke jonkvrouw (ik had het niet gezien natuurlijk, maar het is mooi meegenomen) begroet me in het Spaans met een licht Amerikaans accent en vraagt of ik misschien van Canada ben want ze vindt dat ik er Canadees uitzie. Vermoedelijk is dat omdat mijn vader in Canada geboren is? Het verbaast haar dat ik uit België (europa) kom, zij had alleen maar Amerikanen verwacht, ik vertel haar het tegendeel: ik had geen Amerikanen verwacht hier op deze cursus, maar zo te horen zijn er inderdaad heel wat, ze zitten allemaal in hun moedertaal te keuvelen. We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit over elkaars land (zij is van Philadelphia, ah, Bruce Springsteen and the E-street Band zeg ik, ah België, wafels, Manneken Pis en belgian chocolates zegt zij), maar na de gebruikelijke clichés schakelen we al vlug over naar de belangrijke dingen des levens: aan wie we les geven, of er veel mensen Spaans volgen, enz.
Innerlijk gesterkt trekken we met zijn allen naar de faculteit (Pol en Soc) waar wij onze lessen zullen krijgen. Hier worden we alvlug opgesplitst in verschillende groepen, merkwaardig genoeg alle Amerikanen bij elkaar, ik blijf als laatste over om ingedeeld te worden in een groep (doet me denken aan mijn 3 dagen in het Klein Kasteeltje waar ik me ook al afvroeg wat ik mankeerde), maar blijkbaar zit ik toch samen met 29 andere Europeanen. Geen tijd om elkaar voor te stellen, de lessen beginnen al om 9.30 uur. De eerste les is vrij theoretisch maar zo wordt ze ook aangekondigd, later deze week zullen we meer praktijkgerichte lessen krijgen. Een korte pauze van een half uur volgt, gelukkig is er een cafetería om de hoek.
De tweede les: de Camino de Santiago, wat is het, hoe is het ontstaan, enzovoort, één van de redenen waarom ik voor deze cursus gekozen heb aangezien ikzelf de rest van het traject dit jaar zal afwerken per fiets (samen met mijn broer). De docent is een heel aimabel persoon, men zou vermoeden dat hij in Antwerpen gestudeerd heeft... (joke voor insiders, wie meer wil weten wat het betekent moet me persoonlijk contacteren...). Dat laatste zo blijkt later is inderdaad zo. Maar deze les is heel aangenaam met veel gevoel voor humor en gespijsd met veel materiaal, hierdoor word ik zeker een expert wat betreft de kennis over de Santiagoroute's. We krijgen al gelijk huiswerk mee: in groepjes één van de verschillende route's presenteren aan de rest van de klas. Het is weliswaar een zomercursus, maar het blijft cursus, dus er moet gewerkt worden. Dat was het dan voor vandaag. In de namiddag krijgen we nog een prestentatie van de inhoud van de cursus en zal er ook iemand van het toeristisch bureau de activiteiten komen toelichten. Geweldig allemaal, ziet er veelbelovend uit.
De rest van de namiddag besluit ik de stad in te trekken op mijn eentje om wat foto's te nemen, echt contact met de rest van de "studenten" is er nog niet geweest, alleen maar met Petra, een Sloveense waarmee ik samen moest zoeken naar de betekenis van het woord "legende". Het verbaasde me hoe perfect Spaans zij wel sprak, dat had ik toch niet verwacht van een gewezen oostblokland.
Er is ook een fotowedstrijd aan de Universiteit waar we allemaal mogen aan deelnemen, dus móet ik wel de stad in met mijn camera. Het valt me op hoe rustig het hier is, geen druk toerisme, laat staan massa. De bars en restaurants zijn allemaal heel gezellig en uitnodigend maar aangezien we hier vol pension hebben laat ik die even voor wat ze zijn. Eventjes maar, want het feit dat ik me terug op Spaanse bodem bevind moet gevierd worden. Ik besluit dan maar om na het nemen van de foto's (heerlijk weer daarvoor: stralend blauwe hemel) een aperitiefje te gaan nemen in één van die typische bars die mijn aandacht hadden getrokken. Ondertussen komt Petra voorbij met een medestudente en vraagt wat ik ga doen, of ik mee naar de residentie terugga, maar ik nodig hen uit tot het nemen van een aperitiefje dat zij vriendelijk maar kordaat afwimpelen: geen dorst, misschien later vanavond. Niet getreurd, de jamón ziet er heerlijk uit net als de manchego kaas, een lekkere caña erbij, een praatje met de kelner van dienst, even de gazet lezen, en we kunnen er weeral tegen voor een half uurtje :-) . De terugweg naar de universiteit is steeds dezelfde. We zullen wel elke keer een aantal trappen moeten doen want tussen de unief en de binnenstad ligt een heuvel met de mooie naam Alameda. Hier is ook een hele boel te doen volgende week want vanaf vrijdag 18 juli tot en met 25 juli (dag van Santiago) is het hier feestweek. Een heleboel concerten zijn hier te bezien, in open lucht dan nog wel sommige. Uitschieters zijn Caetano Veloso en Loreena McKennitt.
Bij het avondmaal is het weer een kunst een plaatsje te zoeken want iedereen wil op hetzelfde moment eten blijkbaar, net wanneer ik ook wil eten natuurlijk, het moet weer lukken... Als ik ga zitten komen Petra en haar vriendin naast me zitten en we beginnen natuurlijk een gesprek. De vriendin heet Teja, komt ook uit Slovenië, en is hier ook met de fiets. Ze heeft de camino al afgelegd, van Logroño tot Santiago en heeft haar "apostolaat" reeds op zak. Om dat te bekomen, is het eigenlijk niet zo moeilijk is ons uitgelegd in de les. Je moet wel een credencial aanvragen eerst, die wordt op elke tussenstop afgestempeld, en je moet een minimum van 100 km te voet hebben afgelegd, en met de fiets een minimum van 200 km. Je kan het alleen maar verkrijgen als je te voet, met de fiets of te paard reist. Teja blijkt een bijzonder zotte vlaai te zijn en flapt alles eruit en heeft een heel goed gevoel voor humor, net als Petra trouwens. We voelen ons direct in onze sas bij elkaar en dat blijkt ook want we hebben veel beziens van de overige disgenoten, maar daar trekken we ons lekker niets van aan, er mag toch wel al eens gelachen worden nietwaar, per slot van rekening is het ook vakantie. We spreken af om na het eten de stad in te trekken met ons drietjes. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing is het tamelijk fris als ik buitenkom, een truitje is zeker op zijn plaats in plaats van een t-shirt. Per slot van rekening was het hier zaterdag nog maar 18 graden en vrij nat voor de tijd van het jaar. Maar een terrasje kan zeker tot 1 uur 's nachts wat we dan ook niet aan ons laten voorbijgaan. Ik leer heel wat bij over Slovenië en de ongemakken van het fietszadel onderweg. Teja vertelt zelfs dat ze een foto heeft van haar achterwerk met daarop wel zeker 40 puisten. Dat wou ik nu ook precies niet weten, maar het is maar om me te waarschuwen zegt ze. Ik hoop alleen maar dat ze me die foto niet wil laten zien, er zijn grenzen nietwaar, ook al zijn we nu dan allemaal europees.

Zondag 13 juli 2008

Het is steeds een zenuwslopende bezigheid, op reis vertrekken. De week voordien moet je allerlei nog in orde brengen, ervoor zorgen dat je alle dingen die je nodig hebt in huis zijn, en dan inpakken en wegwezen. Normaal kan dat inpakken op een uurtje of zo gepiept zijn, maar deze keer is het toch wel speciaal: de fiets moet mee ingepakt want ik ga voor drie weken op cursus in Santiago de Compostela en nadien fiets ik richting Pamplona waar ik de trein zal nemen naar Limoges. Hier zijn we vorig jaar met de fiets geraakt en we willen dit keer het tweede gedeelte fietsen tot in Santiago de Compostela, iets waar we drie weken voor hebben uitgetrokken.
Die fiets moet ingepakt worden in een kartonnen doos en de pedalen moeten gedemonteerd zijn. Het is precies hier dat het schoentje wringt, tis te zeggen, het NIET wringt, want de rechterpedaal verroert geen ene moer zelfs niet als ik mijn volle gewicht op de steeksleutel zet. Naar goede traditie ben ik hier natuurlijk aan begonnen op het laatste momentje, met name zaterdagnamiddag: fietswinkel reeds gesloten, mijn uitstekende fietsmecanicien kan me niet meer helpen dus. Paniek alom, dan maar de fiets mét rechterpedaal in de doos gestoken, met als resultaat een lichte welving van de rechterzijde van het karton. Iberia houdt zich het recht voor om niet reguliere zendingen te weigeren, dus dat wordt spannend! Als mijn broer Stefan me thuis komt oppikken, blijkt bovendien dat de doos véél te groot is voor zijn al flink uit de kluiten gewassen Saab stationwagen. Even improviseren dan: fiets uit de doos, doos in vieren gevouwen (karton plooit heel gemakkelijk), op de parking van Zaventem fiets terug in de doos gestoken en weer dichtgeplakt. Gelukkig is broertje erg kordaat in zijn optreden ook al steekt hij dan in een zondags pak. Uit de parking gekomen blijkt dat er gewerkt wordt vlak voor de inkomhal (wie had dat verwacht op onze luchthaven) en we heksentoeren moeten uithalen om de doos overal doorheen te loodsen. Tot overmaat van ramp scheurt ze met een luide "raja" (spreek uit op zijn spaans) ergens in het midden. Doos even opzij gezet en weer aan het plakken geslagen, hierbij zorgvuldig een verse hondendrol vermijdend. Broertje plakt twee keer zo snel als voordien (ik had het niet voor mogelijk gehouden dat hij het nóg sneller zou gekund hebben, maar die hond had blijkbaar verdorven hondenbrokken gegeten...). Aan de balie aangekomen is het eerste wat men mij vraagt of ik gereserveerd heb om die fiets mee te nemen, alweer paniek rond het al zo geplaagde hart natuurlijk, maar als ik nee zeg en uitleg dat ik gebeld had en men zei dat ik me gewoon moest aanbieden, beamen ze dat. Oef, en de doos mag ook al zo mee zoals ze is. Om een lang verhaal kort te maken (is al niet meer mogelijk, maar soit): in Santiago brengt men persoonlijk de behoorlijk gehavende doos naar de bagageband: de rechtertrapper zit er namelijk door, wat te verwachten was natuurlijk, maar men zegt er niets over. Vlug uitgepakt, de fiets weer gemonteerd, banden opgepompt, en we zijn weg! Bij het verlaten van het vliegveld blijkt al vlug dat het hier niet vlak is en aldus alleen maar bergop of bergaf gaat. De bandjes zijn niet ten volle opgepomt dus doe ik maar voorzichtig in de afdalingen met al die bagage en dat is maar goed ook want bij de langste afdaling begint het achterwiel wat over en weer te slingeren vanwege de bagage, een slordige 20 kilogram. Visioenen van gescheurde kledij en een gehavend gezicht op de eerste cursusdag springen me voor de ogen dus ga ik maar vlug in de remmen maar niet te bruusk natuurlijk. Als ik even opkijk zie ik de kathedraal al voor me in de verte, mooi verlicht. Nu nog de campus zoeken en we kunnen aan (hopelijk) drie zalige weken beginnen. De campus is weliswaar makkelijk te bereiken maar ik besluit even langs de oude stad te rijden. Dat had ik beter niet gedaan want ik moet eerst naar beneden, dan weer naar boven, en tenslotte terug naar beneden naar de campus. Toch wel wat tijd verloren, maar niet getreurd, in een uur en zes minuten ben ik ter plaatse en wordt door de nachtportier (een bewakingsfirma, dat is hier allemaal prima geregeld) naar mijn kamer geleid en mijn fiets wordt ondertussen op een veilig plaatsje geborgen. Als ik mijn kamertje zo eens rondkijk merk ik dat het een simpele studentenkamer is, vrij klein, ook het bed is vrij smal en kort naar "goede" Spaanse gewoonte, maar als een blok val ik in slaap en ik ben uiterst benieuwd wat de dag van morgen zal brengen.