¡¡¡FIESTA!!!

Ik had het al eerder aangekondigd: dit is de feestmaand van Santiago. 25 juli is het de heilige Santiago en dat is tevens de regionale feestdag van Galicië, niet meer van Spanje hoewel Santiago wel de patroonheilige is van Spanje. De feestelijkheden zijn al vorig weekend begonnen met podiums die in de oude stadskern verschijnen, één aan de kathedraal en een ander ergens op een ander (vrij klein) binnenplein. Elke avond is er iets te doen en het begint vrij laat naar goede Spaanse gewoonte omdat men de mensen de gelegenheid wil geven om eerst rustig te eten, men eet hier maar 's avonds vanaf negen uur. De meeste optredens zijn gratis en voor niks, zo is er een fantastische Roemeense groep die zondagavond optrad voor heel weinig volk spijtig genoeg, maar toch het beste van zichzelf gaven, onder leiding van een ongelooflijk virtuoze accordeonist. Wat die man allemaal uit zijn instrument krijgt grenst aan het ongelooflijke, hij heet Emy Dragoi en heeft een al even ongelooflijke muzikant bij zich die op een vreemd instrument, een soort klavecimbel maar dan zonder toetsen, de man speelt met twee stokjes waar een soort watjes aan het uiteinde zijn aangebracht. Briljant, net als de drie violisten die meedoen. De afwezigen hadden weer eens ongelijk, maar ik denk dat ze zich opmaken voor een turbulente feestweek. Dat blijkt ook zo te zijn, op de heuvel (Alameda) die we steeds moeten oversteken om de stad te berieken rijst een ganse foor uit de grond terwijl hier en daar podia worden opgetrokken alsof het kaartenhuisjes waren, zo snel gaat het. Ook voor de residentie van de universiteit wordt een flink uit de kluiten gewassen podium gebouwd, gelukkig met de boxen van de residentie weg gericht, maar veel soelaas zal dat niet brengen vrees ik. Het is hier dat festigal (contaminatie Festival Galicia) zal plaatsvinden, met telkens vier optredens op 24 en 25 juli. Voor meer info: www.festigal.com . Gisteren heb ik al een Galiciaanse groep bezig gezien (Lamatumbá), gevolgd door een Zweeds "ensemble" (The international noise conspiracy). Die Galiciërs zullen wel wereldberoemd zijn in Galicië, maar dat is het dan ook vrees ik hoewel hun muziek aanstekelijk werkt op de reeds zo geplaagde dansspieren. Meezingen is er niet bij, behalve dan bij het zinnetje "Oh Dolores, con qué te lavas la cara..." blijkbaar hetzelfde in Galliciaans (gallego) als Spaans. De Zweden hun soundcheck wordt natuurlijk op hilariteit ontvangen, net als hun opkomst, ze steken allemaal in een soort carnavalspakje, de zanger in een kitscherige cape, en zwaaien met de micro en de staander van de microfoon, ja dat hebben we allemaal al eens gezien, dat komt ervan als een vijftigjarige naar popoptredens gaat. Ondertussen is iedereen rondom ons lazarus en stoned, wij staan er met ons drietjes rustig tussen, niets kan ons deren, merkwaardig hoe een mens de dingen anders bekijkt als hij nuchter is en de rest stomdronken. Om half vier het bed in, het is weer eens wat anders (?), de oordoppen komen heel goed van pas want aan de achterzijde is een hele batterij kraampjes opgetrokken en daar worden menige botellones gehouden (de jeugd die met hun eigen flessen drank feestjes bouwt). Ik heb toch nog genoeg kunnen slapen om om 12 uur naar de mis te gaan, vandaag is iets speciaals want het is de heilige Santiago en dan laat men het reuze wierookvat rustig rondzwieren in de kerk. Helaas zijn we te laat en wordt dat alleen 's morgens gedaan zo blijkt. De mensen staan in dichte rangen aan te schuiven om de kathedraal binnen te mogen, er is elk uur een mis. We schuifelen mee binnen en kunnen toch een glimp van het wierookvat opvangen dat helaas onbeweeglijk boven het altaar hangt. Niet getreurd, hier komen we nog wel eens terug, als pelgrim of als toerist. De priester maakt ook een allusie op het feit dat het christelijk geloof in Spanje teloorgaat en de mensen alleen maar naar de kathedraal komen uit voyeuristische bewegingen. Ik zou niet klagen in zijn plaats, de kerk zit elke keer stampvol, dat hebben we ook vorige week kunnen meemaken in de mis van 12 uur. Eigenlijk vond ik die viering veel aandoenlijker, ze was ook meer gericht naar de pelgrims en die zaten toch talrijk in de kerk, het doet toch wat als je weet dat deze mensen daar zitten met allemaal dezelfde beweegreden, namelijk de camino afleggen. De namen afroepen doet men niet maar men vermeldt wel hoeveel het er zijn en uit welk land ze komen, deze week waren er twee uit België, dus op het einde van augustus zullen wij hier ook vermeld worden. Jammer dat ik die mis zal moeten missen (woordspeling zo bedoeld?) want ik vertrek terug naar België op zaterdag.
De eerste week was er ook een "Caribische" tent met veel Cubaanse muziek, en mariachis, en caipirinha... Het is steeds een kwestie niet te laat in bed te kruipen want 's morgens om half tien beginnen de lessen weer, en die kunnen we toch niet missen nietwaar?
Vorige week is hier ook Caetano Veloso gepasseerd langs de Praza de Quintana, een groot plein achter de kathedraal dat voor de gelegenheid helemaal is afgezet en waar alleen betalenden binnenkunnen. Gelukkig hebben wij een kaart per internet gekocht en kunnen we nog plaatsvinden op één van de laatste nog vrije stoelen. Achter die stoelen is ook nog plaats maar dan om recht te staan, tenzij men op de keiharde stenen trappen gaat zitten die wat verderop naar het enige café van dit plein leiden. Raar toch als je bedenkt dat iedereen evenveel betaald heeft, namelijk 28 euro, wat toch niet niks is. Vele misnoegde gezichten dus achter ons maar dat laten wij niet aan ons hartje komen en we genieten volop van de zachte warme stem van Caetano en zijn heerlijk getokkel op de guitaar. Er zitten wel wat luidruchtige Spanjaarden achter ons maar één blik van Petra en een schampere opmerking van mezelf later ("zijn jullie gekomen om te luisteren of om te sjauwelen zoals in de bar") wordt het toch stil op het plein. Alleen bij zijn meest gekende nummers moet één van die al wat oudere dames (zeker al vijftig...) per sé laten horen dat ze de tekst kent en zingt ze luidkeels mee. Niet iedereen is daar even enthousiast over en hier en daar wordt geopperd dat ze het zingen beter aan Caetano overlaat en dat men dan nog liever heeft dat ze terug begint te sjauwelen. Weer wordt het stil op het plein. Het is een gezellig en intiem concert dat zeker anderhalf uur duurt zonder ooit te vervelen en Caetano vertelt af en toe wat wetenswaardigheden over de muziek die hij brengt. Hij spreekt weliswaar Portugees maar na twee weken in Galicië verbleven te hebben verstaan wij dat natuurlijk al als de besten. Met een zalig gevoel keren we terug naar de campus, en Petra merkt op dat, hoe oud Caetano ook mag zijn, mocht hij haar vragen met hem te trouwen, dan zou ze nu onmiddellijk ja zeggen. Zover zou ik niet willen gaan natuurlijk (ik bedoel met Caetano trouwen) maar ik begrijp wel wat ze bedoelt. Met een laatste cucurrucucu paloma wensen we elkaar te rusten. Het leven kan schoon en eenvoudig zijn bij wijlen.
Ook nog gezien, de dag van de Heilige Apostel Santiago zelf, een geweldig concert van een lokale folkgroep, Milladoiro. Nu klinkt het woord folkgroep misschien een beetje als geitewollen sokken, maar dat is het niet, het is échte volksmuziek met vuur en verve gebracht door stuk voor stuk geniale muzikanten. Zoek maar eens op bij http://www.milladoiro.com/, ze hebben ook een Spaanse en Engelse versie van hun webpagina. Schitterende muziek, nu en dan met de "gaita", de Galliciaanse doedelzak, die veel minder schel klinkt dan zijn Schots broertje. Het publiek gaat helemaal uit de bol natuurlijk bij het beluisteren van hun lokale helden, het moet gezegd dat dit weergaloze muziek is, een aanrader voor iedereen die van ethnische muziek houdt. Weeral een hoogtepunt, hoeveel komen er nog?